بررسی‌کننده بازگردانی

یک 301 یک بازگردانی دائمی است: به موتورهای جستجو می‌گوید که صفحه برای همیشه منتقل شده‌است، سیگنال‌های رتبه بندی را به URL جدید منتقل می‌کند، و هدف منبع را در شاخص جایگزین می‌کند. یک 302 (و خواهران سختگیرانه‌ترش 303 و 307) موقت است: می‌گوید که صفحه برای مدت کوتاهی در جای دیگری است، شاخص اصلی را نگه دارید. تله عملی استفاده از یک 302 برای یک حرکت است که در واقع دائمی است - شما URL قدیمی را در شاخص نگه می‌دارید و به طور تمیز سیگنال‌های رتبه بندی را در جدید ادغام نمی‌کنید. برای یک حرکت دائمی، همیشه از یک 301 استفاده کنید (یا 308، معادل روش حفظ آن).

بله ، کمی ، و جمع می‌شود. هر پرش اضافی درخواست دیگری است که مرورگر و خزنده باید قبل از رسیدن به محتوای واقعی انجام دهند ، بنابراین صفحه کندتر به نظر می‌رسد و هر بازگردانی می‌تواند مقدار کمی از پیوند را از دست بدهد. گوگل معمولاً چند پرش را دنبال می‌کند ، اما مجبور نیست تا ابد دنبال کند ، و زنجیره‌های طولانی بودجه خزش را در سایت‌های بزرگ هدر می‌دهد. راه حل ساده است: با اشاره کردن نشانی وب منبع مستقیماً به مقصد نهایی به جای یک بازگردانی دیگر ، آن را به یک پرش واحد نگه دارید. اگر صفحه A به B بازگردانده شود ، به C بازگردانده شود ، به روزرسانی A برای اشاره مستقیم به C.

404 به معنی یافت نشد — صفحه گم شده است ، اما ممکن است دوباره برگردد ، بنابراین موتورهای جستجو برای مدتی بررسی را ادامه می‌دهند. 410 به معنی رفته است — شما آن را عمداً حذف کرده‌اید و برنمی‌گردد. هنگامی که شما عمداً صفحه را بازنشسته می‌کنید و هیچ چیز برای بازگرداندن آن ندارید ، 410 به خزندگان می‌گوید که آن را از شاخص سریعتر و تمیزتر از 404 حذف کنند ، و آنها را از درخواست مجدد URL که هرگز قصد بازگرداندن آن را ندارید، باز می‌دارد. از 301 استفاده کنید هنگامی که جایگزین خوبی برای فرستادن بازدیدکنندگان به آن وجود دارد؛ از 410 استفاده کنید هنگامی که صفحه واقعاً رفته است و بازگرداندن آن گمراه کننده خواهد بود.

حلقهٔ بازگردانی زمانی رخ می‌دهد که URLها بازدیدکنندگان را بدون فرود بر روی یک صفحهٔ واقعی به جلو و عقب می‌فرستند - A به B بازگردانده می‌شود و B به A بازگردانده می‌شود، بنابراین مرورگر با خطای بازگردانی‌های زیاد تسلیم می‌شود. چرخه را با ردیابی زنجیره پیدا کنید (این ابزار متوقف می‌شود و آن را نشان می‌دهد)، سپس آن را بشکنید: تصمیم بگیرید که یک مقصد canonical باشد و همه چیز به آن اشاره کند، یا یکی از URLها را به یک صفحهٔ ۲۰۰ واقعی تبدیل کنید. علل معمول قوانین در تضاد هستند - یکی برای HTTP به HTTPS و دیگری برای www که با هم موافق نیستند، یا یک قانون خط کش در پی مبارزه با یک بازگردانی CMS. تضاد را حل کنید تا یک قانون واحد و پایدار برنده شود.